Uit nieuwe cijfers bleek dat het aantal dodelijke ongelukken tijdens het werk fors is toegenomen. In de eerste helft van 2025 waren het er al 40. Over heel 2024 waren er 52 slachtoffers te betreuren. Ook het aantal zwaargewonden is gegroeid: van bijna 2400 in 2023 naar meer dan 3200 vorig jaar.
Moedeloos
Iemand vroeg me of ik er niet moedeloos van word. Als BMWT zetten we ons al jaren in om het aantal dodelijke ongevallen met werkmaterieel naar nul terug te brengen. Persoonlijk grijp ik ook elke gelegenheid aan om aandacht te vragen voor veilig werken. Vandaar dat ik er op deze plaats ook zo vaak over schrijf. Ieder slachtoffer dat we weten te voorkomen, telt – dat blijft m’n belangrijkste drijfveer.
Ik verbaas me er nog steeds over dat we het laten gebeuren. Helaas is de logistiek een van de sectoren die het slechtst scoren – en dat doen we al jaren. Ik draai lang genoeg mee om te weten wat steeds weer als oorzaken worden genoemd: de aard van het werk, de tijdsdruk, het grote aandeel tijdelijke arbeidskrachten, arbeidsmigranten en de communicatieproblemen die daarmee samenhangen.
Is dit normaal?
Het is bijna alsof we het normaal zijn gaan vinden, dat het er nu eenmaal bij hoort. Maar daar mogen we ons toch niet bij neerleggen… Ik ben realistisch: ongevallen zijn nooit helemaal te voorkomen. Er kunnen zich altijd onvoorspelbare situaties voordoen. Maar je kunt de risico’s en de impact ervan minimaliseren.
Gelukkig zijn er vele voorbeelden van bedrijven die met preventie aan de slag gaan en erin slagen goede resultaten te boeken – en in veel gevallen betrekkelijk snel en eenvoudig. Het begint met bewustwording: hoe belangrijk vind je de veiligheid en gezondheid van je medewerkers en wat wil je daaraan doen? Als je eenmaal een ernstig arbeidsongeval hebt meegemaakt, laat dat je nooit meer los. Als collega en als leidinggevende.
Niet opgeven
Sommige doelen lijken ver weg, maar elke dag werken we er dichter naartoe. Net als bij een zware bergtocht: blijven trappen, blijven kijken naar de top – en nooit stilstaan. Dat deed ik ook tijdens de beklimming van de Col du Tourmalet – wat een kuitenbijter is dat, zeg – en dat doe ik al helemaal met onze inzet voor veilig werken. Want de vreugde over een winstgevend jaar valt in het niet bij verdriet om een verloren collega.
