Wat dit soort systemen ons vertellen is vooral dat wat we al weten. Dat waar het internet vol mee staat. Ik heb, en jij ongetwijfeld ook niet, geen AI nodig om me te realiseren dat de arbeidsmarkt structureel krap blijft. Ook bij een wat afkoelende economie. Dat de eisen van werknemers en werkzoekenden veranderen en werkgevers daardoor onder druk staan. Dat de vergrijzing in de logistiek, met name onder chauffeurs hoog is en de uitstroom zal toenemen. En dat de voortsnellende technologie de inhoud van werk verandert en dit kennis vraagt die nu in de markt niet (meer) voorhanden is. En dat er richting 2024 economisch een wat andere wind zal waaien dan de afgelopen jaren. Allemaal geen nieuws, mag ik hopen. Want, het gaat er niet om wat je al weet. Het gaat erom wat je er mee doet.
Moet je investeren in technologie of in het opleiden van zittend personeel? Of juist gaan nadenken over hoe je vandaag en morgen de juiste nieuwe mensen uit de markt haalt? Of hoe je werkinhoud en -aanbod af moet stemmen op de wensen van een medewerker die ‘opeens’ andere eisen heeft? Eisen die behoorlijk afwijken van de tijd dat jij de arbeidsmarkt betrad. Duurzaamheid en verantwoord ondernemen zijn geen nice-to-have meer. Aan jou om het antwoord en de winnende strategie voor 2024 te bedenken.
Strategie begin vooral met kiezen wat je niet (meer) doet. Dat leert iedereen. En toch. In alles wat jouwkant op komt, kun je het je niet veroorloven om het ene wel te doen, en het andere te laten. Het gaat er niet om dat je een keuze maakt. Het gaat erom dat je geen keuze hebt.
Inzetten op technologie als oplossing kan daarbij helpen en het klinkt verleidelijk. Maar het is niet genoeg. Uiteindelijk moeten mensen met de techniek om kunnen gaan. De mensen die bij jou werken, of komen werken en vooral bij jouw organisatie moeten blijven. De stap naar technologie als oplossing begint bij de mens. Ook in jouw sector.
Steven Gudde, directeur Impact & Arbeidsmarkt Olympia
